Anonieme zaadceldonor, maar wat is identiteit en privacy?

anonymity-identity-privacyZaadceldonors kunnen maar beter niet anoniem blijven. Of net wel. In dit politieke debat komt Gwendolyn Rutten met een originele, technische oplossing: de dubbele sleutel.

Het doet me een beetje denken aan mijn eerste drijfveer om te leren programmeren. Ik wou een programma maken waarbij de vragen gesteld werden: “Ben jij op haar?” en “Ben jij op hem?”. De eerste vraag zou door een jongen beantwoord worden, de 2e door een meisje. Wanneer de computer twee keer ‘ja’ detecteert, verschijnt er op het scherm “Proficiat, jullie zijn op elkaar”. In het andere geval kunnen beide partijen zonder blozen de ontmoeting verlaten, want ze kunnen allebei zeggen “Natuurlijk ben ik ook niet op jou, wat dacht je?”

Het leuke is nu dat de overheid een gelijkaardig systeem zou kunnen opzetten voor anonimiteit van zaadceldonors en donorkinderen. Beiden krijgen een sleutel. Enkel als beide sleutels geactiveerd worden, krijgen ze elkaars identiteit te zien.

Maar wat is die identiteit? Misschien wil ik wel niet weten wie mijn biologische vader is, maar wil ik er gewoon een praatje mee maken. Of een chatsessie opzetten. In dat geval heb ik enkel de zekerheid nodig dat de persoon met wie ik aan het chatten ben dezelfde is als degene die destijds het kwakje geleverd heeft. Dit idee kan uiteraard ook veel breder toegepast worden. Een webshop hoeft niet te weten wie ik ben, ze moeten enkel mijn transactienummer aan BPost doorgeven en die weet dan wel waar ik woon. Met datzelfde transactienummer krijgt de webshop een betalingsgarantie van de bank. We hebben dan iemand nodig om die transactienummers aan te maken op basis van een centraal gekende identiteit van zowel de handelaar als de klant. En ja, misschien ben ik als klant wel bereid om mijn naam, gezinssituatie, hobbies of wat dan ook te delen met die handelaar. Als hij daardoor een betere of goedkopere dienst kan leveren, des te beter. Een win-win relatie.

De scheiding tussen identiteit (wie ik ben) en privacy (wat ik doe of wil) zorgt ervoor dat je veel meer zal willen vrijgeven. Je kan immers op elk moment die toestemming weer intrekken. De andere partij weet niet wie je bent, enkel dat je een getrouwde man bent die van motorrijden houdt. De centrale autoriteit die je identiteit beheert heeft nooit je e-mailadres doorgegeven, maar enkel een transactienummer waarmee de handelaar je via de centrale autoriteit een mail kan sturen. Als jij de toestemming intrekt dan ben je niet meer bereikbaar, want je e-mailadres is immers niet gekend.

Wie kan nu de rol spelen van zo een centrale autoriteit die je identiteit beheerd? De bank? De overheid? Een telecom operator? Het zal alleszins een partij moeten zijn die er alle belang bij heeft dat je informatie niet misbruikt wordt. Anders gaan mensen het zaakje nooit vertrouwen.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s