Het hellend vlak van de onverdraagzaamheid

“Waarschuwing: laat uw hond niet meer uit na 22u. Als hij blaft dan maakt hij lawaai en dat is verboden.” Dit anonieme briefje vonden vrienden van mij gisteren in hun brievenbus. Fijne buren.

boxing-punch

Dat moeten ook de kankerpatiënten gedacht hebben die in het zorghuis in Gent wonen. Zij kregen de vraag van hun buren om stiller te rochelen of om op te hoepelen. Met officiëel bezwaarschrift en al.

Kleine tekens aan de wand van een belangrijker maatschappelijk fenomeen: Ik Ik Ik. De individualisering van onze maatschappij. We kijken eerst naar onszelf en dan pas naar onze medemens. Dat komt natuurlijk omdat we het veel te goed hebben. Als de overheid voor iedereen zorgt, vergeten we hoe belangrijk het is om voor elkaar te zorgen.

Vroeger, toen de bejaardentehuizen nog niet volzet waren, gingen ouderen vaak bij hun kinderen inwonen. Zij kregen er de zorg die we nu van de sociale zekerheid verwachten. In ruil maakten ze hun spaarcentjes niet op aan 3 vakanties per jaar en een blinkende elektrische fiets, maar steunden ze hun kinderen bij het uitbouwen van hun leven. Vandaag gaan die kinderen met 2 buitenshuis werken om de rekeningen en de dienstencheques voor de poetsvrouw te kunnen betalen. Zelfs binnen het brede gezin is het al meer ieder voor zich.

De oplossing is nochtans simpel: bouw de zorgmaatschappij voor een stuk af. Verplichte solidariteit leidt enkel tot individualisering. Individualisering leidt tot onverdraagzaamheid. Wanneer mensen voor elkaar moeten zorgen, zullen respect en verdraagzaamheid weer groeien.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s